අවුරෝරා

13221702_1294913250537596_7468491900326107220_n

පැතිරිලා තිබුණ කලුවරත් නිතරම තිබුණ දුමාරයත් නිසා උමං කොරිඩෝව පෙනුණ නොපෙනුණ තරම්. රෙදි මල්ල කරේ තියාගෙන හෙමින් සැරේ ඉදිරියට ඇදුන අපේ කතා නායකයාට පෙනුණෙ බිත්ති වලට හේත්තු වෙලා හති අරින මනුස්ස හැඩයට දියවුණ හෙවණැලි විතරයි. අතරින් පතර ඔහුගෙ රෙදි මල්ල දිහාට ඇදුන අතක් ගසල දාලා පොඩි ගෙරවිල්ලක් කිරීම හැර හෙවණැලි එක්ක කතා බහක් කරන්න ඔහුට ඕන වුණේ නෑ.

අඩි විස්සෙන් විස්සට වගේ තිබුණ ලාම්පුව ආලෝකය සපයනවට වැඩිය මග සලකුණු විදියටයි වැඩ කළේ. එක්දහස් පන්සිය හැට එක් වෙනි ලාම්පුවත් පහු වුණා. තියන අඩියත් ඊළගට තියන්න යන අඩියත් අදාළ බිම් ප්‍රමාණයට වැඩිය වෙන දෙයක් ගැන හිතන්න ඔහු තවදුරටත් උනන්දු වුණේ නෑ.

බිත්ති වලට හේත්තු වුණ, සමහර තැන් වල වැටිලා නිදියන, තවත් සමහර තැන් වල නිදිද මැරිලද කියල නොදන්න අනන්ත හෙවණැලි ගොඩක් අතරෙ අඩි පහක හයක හිස් ඉඩක් දැක්ක කතා නායකයගෙ තොල් දෙක සැනසිල්ලක් පෙන්නුම් කළා. නිදහසේ හති අරින්න ඉඩක්!

රෙදි මල්ල බිමින් තියල පැත්තකින් කකුල් දෙක දිග ඇදල වාඩි වුණ ඔහුගෙ හිත මුලින්ම ගියෙ සිගරට්ටුවකට. ලයිටරේ දැල්ලට අහුවුණ දුංකොලේ පිච්චෙන චිරි චිරි සද්දෙට හිත එකලස් කරගෙන ඔහු පෙණහැල්ල පිරෙන්න දුම් අහුරක් ඇද ගත්තා. “සිගරට් බොන්න එපා, මැරෙයි!” ඔහු ඉදිරියෙන්ම වගේ තිබුණ ලාම්පුව ඔහුට ඔරවන්න ගත්තා.

හම්මේ හිස් ඉඩක්කියල කෑ ගහගෙන ළගට වැටුණ ගන්ධස්සාර ජීවියෙක් නිසා ඔහුගෙ භාවනාව බිදිලා ගියා. මේ මිනිහ රෙදිමල්ල උඩම වාඩි වෙලා. කරදරකාරයො. කතා නායකයා රෙදි මල්ල ඇදල අරගෙන අනිත් පැත්තෙන් තියාගත්තා.

අන්තිමට දුමක් ඇද්දෙ කාලෙකට කලින්. එදා තමයි දවස.” මේකා දිගටම කියවනවා.

මේ වගේ තැනකම වාඩි වෙලා තමයි තව නොදන්න එකෙක් එක්ක ඒක ගැහුවෙ. මහත්තයට කියන්න අන්තිම කුකුල් මස් කෑල්ලවත් එච්චර පරිස්සමෙන් පාවිච්චි කරන්නැතුව ඇති.”

තමන් මොනව හරි කියනකං ගන්ධස්සාරයා තමන් දිහා බලන් ඉන්න බව කතා නායකයාට තේරුණා. ඔහු මොනවත් නොකිය සිගරට් එකට හිත යොමු කළා.

මනුස්සයත් එක්ක වැඩිය කතාවක් කරන්න වුණේ නැහැ. හැබැයි සිගරට් දුම අස්සෙන් දෙන්නෙක්ට හිතනවට වැඩිය කතා බහක් කරන්න පුළුවන්. මට සමහර වෙලාවට හිතෙනව එදා කතා කළාට වැඩිය මට කතා කරන්න තිබුණ කියල. මනුස්සයව ආයෙ මම දැක්කෙ නෑ.”

මේ මනුස්යසය කියවන එක නවත්නතන්නෑ. “යනවනං තනියෙන් යන්න ඕනෙකියල කතා නායකයා සිගරට් එක ඔහුට පාස් කළේ තුන් පාරක්ම ඉල්ලුවාම නොදි බැරි නිසා.

බොහොම පින් මහත්තයකියල කෑදරකමින් උගුරක් ඇද්ද ගන්ධස්සාරයා ඇස් දෙක පියාගෙන තෙත බිත්තියට ඔළුව හේත්තුකෙරගෙන දුම් ටික ඉහළට විද්දෙ අවසාන සුරතාන්තය විඳිනව වගේ. තප්පර කීපයක් දිහා බලාගෙන ඉදල තවත් උගුරක් ඇදල ඔහු නැවත සිගරට්ටුව පාස් කළා. “මහත්තය කොතනටද යන්නෙ?”

අවුරෝරා බලන්නඇස් දෙක පුච්චන දුම අස්සෙන් කතා නායකයා කල්පනා බරව කිව්වා.

අවුරෝරා!……… නියමයිලු මහත්යතයා රෑට. හැමෝම ජීෙවිතේ එක දවසක් හරි දකින්න ඕන දර්සනයක්. දිව්‍ය ලෝකෙට යන හයිවේ එක ඇරිය වගේ.”

හ්ම්ම්…”

මේ කළුවර ගුහාව අස්සෙන් කවදා හරි හැමෝම එළියට යනව. යද්දි ඕක දකින්න තියෙනවනං මට වෙන සැපක් නෑ මහත්තය…”කතා නායකයා පාස් කරපු සිගරට් එක අතින් ගන්න ගමන් ඔහු කිව්වා. දුංකොළ පිච්චෙන චිරි චිරි සද්දෙ එක්ක වැටුණ දැල්ලෙ එළියෙන් වයසට ගිය රැළි වැටිච්ච ගන්ධස්සාරයාගේ මුහුණ කතා නායකයා මුල් වතාවට දැක්කා. කළුවර අස්සෙන් මෙච්චර වෙලා ඇහිච්ච උද්ගයෝගීමත් කටහඩට කොහොමවත් ගැළපෙන්නෙ නැති හති වැටුණ මුහුණක්.

දැල්ල නිවුනා. කළුවර අස්සෙන් ආයෙත් කතා නායකයාට සිගරට් එක දික් කළා.

දැන් කොච්රචර කාලයක් මේක දිගේ යනවද?” කතා නායකයාට පොඩි කුතුහලයක් ආවා.

ගන්ධස්සාරයාට යාන්තමට හිනාවක් ගියා. “මතක ඇති කාලෙක ඉදන් මහත්තයා.”

ෆිල්ටරේට ලං වෙච්ච ටිකත් පුච්චගෙන අන්තිම උගුර ඇද්ද කතා නායකයා ඊළග ප්‍රශ්නෙ විද්දා.

කියෙන්නෙ නැවති නැවතිද යන්නෙ? දැන් මමත් උමගට ඇතුල් වෙලා වැඩි කල් නැහැනෙඑතකොට මේ මනුස්යසයා මෙතනට ආවේ මොන පැත්තෙ ඉදලද?

අර හිනාව තාම ඔහුගෙ මුහුණෙ. හරියට කාන්තාරෙ මැද ක්ෂේම බුමීයක් වගේ, රැළි අස්සෙන් දත් ටික. බලෙන් වගේ කලින් කතා කරාට දැන් ටිකක් මනුස්සයගේ කතාව අඩු වුණ විත්තිය කතා නායකයාට තේරුණා.

මම මෙහෙමම ටිකක් ඇලවෙනව මහත්තය. මහන්සියි.”

කතා නායකයා නැගිටලා ඇදුම ගසා දාලා රෙදි පොට්ටනිය කරට ගත්තා.

එන්නං!” කියල කතා නායකයා අඩිය තිබ්බෙ තව ගොඩක් දුර යන්න තියෙනව කියල උමං කටේදි පාර කියපු මනුස්යසය කියපු නිසා.

අඩි දෙක තුනක් යන්න කලින් කතා නායකයට ගන්ධස්සාරයගෙ කටහඩ දකුණු කණ ලගින් එක පාරටම මිමිනුවා.

මහත්යතයා ඊළග පාර මෙතනට එද්දි උත්තරේ ලැබිල තියෙයිකතා නායකයා ගැස්සිලා පිටිපස්ස හැරිලා බැලුවෙ ඉබේම වගේ.

ගන්ධස්සාරයා ඇලවෙච්ච තැන එහෙමමයි. “මැරිලවත්ද?” නහය ගාවට අත තියල ටිකක් වෙලා බලා හිටියට හුස්මක් පිට කරනව කතා නායකයාට තේරුණේ නැහැ. “මැරිලා“. මනුස්සයගේ අන්මතිම හුස්ම වුණේ සිගරට් එක.

මොකද්ද මේ ඊළග පාර කතාව?” ගමන පටන් ගන්න රෙදි පොට්ටනිය කරට ගන්න හොයන ගමන් කතා නායකයා හිතුවා.

ටික කාලයක් විදියට ගමනට ගත වෙද්දි ගන්ධස්සාරයා ගැන එච්චර සිතුවිල්ලක් කතා නායකයාගේ හිතේ ඉතුරු වෙලා තිබුණෙනෑ. ඉදල හිටල මතක් වුණේ ගන්ධස්සාරයා ලගින් ආපු ගදම තමන්ගෙනුත් ටික ටික එන්න පටන් ගන්නව කියල දැනුණ වෙලාවල්වලදි. සති මාස අවුරුදු ගණන් කිරිල්ලක් උමග ඇතුළෙ නැහැ.

කොච්චර කාලයක් ගියත් උත්තරාලෝකය බලන්න පුළුවන් තැනකට යන්න උමග ඉවර වෙන පාටක් කතා නායකයාට පෙනුණෙ නැහැ. ටිකෙන් ටික ගැන බලාෙපොරොත්තුව හිදිලා යද්දි කතා නායකයාට ඉස්සරහින් සහ පිටිපස්සෙන් ඇදෙන මිනිස් සෙවනැලිපෝලිමට ඔහුත් එහෙමම බද්ධ වුණා. රෙදි පොට්ටනිය කොහේදෝ තැනකදි ඉරිලා ටිකෙන් ටික නාස්ති වෙලා ගියා. තිබුන සිගරට් කිහිපයත් ඒ එක්කම හැලිලා ගිහින්. හම රැළි වැටිලා වේලෙන්න පටන් ගත්තා. කොන්ද ටිකක් කුදු වුණා. කතා නායකයා කතාවෙන් ගැලවුනා.

………

එක දවසක් තමන්ගෙ රෙදි පොට්ටනිය අලුත් විදියටම බිම තියෙනව දකින හිටපු කතා නායකයාට පොඩි නොස්ටැල්ජික් සතුටක් ආවා. “මේක කොහොමද මෙතනට ආවෙ?”

රෙදි පොට්ටනිය එහා පැත්තෙ බිම වාඩි වෙලා සිගරට් එකක් පත්තු කරන තරුණයව ඔහු දැක්කෙ එතකොට. වෙද්දි කතා නායකයා ආයෙ කතාවට බද්ධ වෙනව. දිග කාලයක් තිස්සෙ ඇවිද්ද ඔහුට වාඩි වෙන්න ඉඩ තියෙන තැනක් දැක්කාම ආවේ උද්ගයෝගිමත් සතුටක්.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *