බුදු චූටි මල්ලියෙ

ඡන්දෙ කාලෙට යන නාට්ටි විවිධාකාරයි. සමහර ඒවා අලුතෙන් පැකිං කඩපුවා. ඒත් අද මාතෘකාව කාලයක් තිස්සෙ පාවිච්චි කරල හම ගහපු එකක්.

(ආදරණීය) චූටි/පොඩි/බුදු/තරුණ (අලුතෙන් ඡන්දෙ දාන) මල්ලියෙ/නංගියෙ,

අවුරුදු තිහ තිස්පහ පනිද්දි සෙට් එකකට එනව ආසාවක් පොඩි චරිතයකට පණ පොවන්න. “දේශපාලනිකව පරිණත මහදැනමුත්තා” චරිතය. මේ අය අදුන ගන්න පුලුවන් ලේසිම ක්‍රමය තමයි මැජික් වචනෙ, “මල්ලි!”.

“මල්ලි උඹල දන්නෑ…..”

“මල්ලි මෙන්න මෙහෙමයි…….”

“මල්ලි මතක තියා ගනින්…….”

“මල්ලි… වෙලාව කීයද?”

“මල්ලි හරි මල්ලි *පිටට තට්ටුව*

මල වදේ!

පල්ලෙහා තියෙන්නෙ අලුත් වර්ෂන් එක.

අනේ බුදු මල්ලියෙ

අනේ බුදු මල්ලියෙ

මේවගේ පින්තූර ටිකක් කලින් සැරෙත් එහාට මෙහාට මාරු වුනා. 89දි හැටදාහක් මැරුවය කියන එක යූඑන්පීයටයි ජවිපෙටයි බැස්ටිය දෙන්න පාවිච්චි කරන්න පුලුවන්. ඒත් ඒ බැස්ටිය මාරු වෙන්නෙ “අනේ මරාට ඡන්දෙ දෙන්න” කියන වත්තට. මේ මාර ලොජික් එකේ තියෙන අවුල බැලූ බැල්මට පැහැදිලි වෙන්න ඕන වුනත් මේ දේශපාලනිකව පරිණත වෙච්ච එවුන්ට තේරෙන්න ටිකක් වචන වැඩි කරල ලියන්න වෙනව.

ලංකාවෙ තරුණ තරුණියො සමූල ඝාතනය කරපු ප්‍රධාන කාල වකවානු තුනක් තියෙනව (මාරයි ආඩම්බරයි!). 71, 89, සහ අවසාන ඊලාම් සටන. 71 කියන්නෙ ලෝකෙ පලවෙනි කාන්තා අගමැතිනිගෙ නිදහස් පක්ෂෙ ප්‍රමුඛ සභාග ආණ්ඩුවෙ බැතිබර දායකත්වයෙන් බර ගාණකට වග කියපු කාලෙ. 88-89 තුනෙන් දෙකේ බලයකින් දශකයකට කලින් පාර්ලිමේන්තුවට යවපු පක්ෂයකින් දායකත්වය දුන්න දාන (මාර) පිංකම. 2009 සිවිල් යුද්දෙ 40000ක සිවිල් වැසියො මරන්නැතුව ඉවර කරන්න පුලුවන්කම තිබුනද නැද්ද කියන එක ලොකු ප්‍රශ්නයක්.

දැන් මේ කාල වකවානු තුනටම පොදු පක්ෂෙ මොකද්ද? බැරිද?

පොදු දෘෂ්ඨිවාදයක්? පොදු මරු සිටින දිශාවක්? ඒ තාලෙ අල්ලන්න අමාරුයි.

මොකද ප්‍රශ්නෙ තියෙන්නෙ 71ටත් එහා ඉදන් තියෙන දේශපාලනික චින්තනයෙ. රුසියානු/කියුබානු මාක්ස්වාදය, ඊලාම්වාදය (නැත්තං පිරිසිදු වතුර?) වගේ දේශපාලනික අදහස් වලට අදේශපාලනික ප්‍රචණ්ඩත්වයෙන් සාර්ථකව උත්තර දෙන්න පුලුවන්ය, ප්‍රචණ්ඩත්වය තියෙන එකම උත්තරේය, පාලකයො විසින් මේ ප්‍රචණ්ඩත්වය ක්‍රියාත්මක කිරීම අවශ්‍ය වෙනවාය කියන චින්තනේ. මේ චින්තනයට පක්ෂ භේදයකින් තොරව ලංකාවෙ බලයෙ හිටිය ප්‍රධාන පක්ෂ දෙක ඉත සිතින් පක්ෂපාතීයි. කාලයක් හැදිලා තිබුන මාක්ස්-ලෙනින්වාදයෙන් සනීප වෙලා ඉන්න බවක් පෙනුනත් අවසන් ඊලාම් යුද්දෙදි ජවිෙප පෙන්නපු ස්ථාවරය අපැහැදිලි නිසා මේ චින්තනයට ජවිපෙ දායකත්වය කොච්චරද කියල කියන්න අමාරුයි. හැබැයි සන්ධානෙයි එජාපයයි මේ චින්තනෙන් කොච්චර පෝෂණය වෙලා ඉන්නවද කියන එක බලන්න බලය ටිකක් වැඩි පුර (තුනෙන් දෙකක් විතර) දීලා පොඩ්ඩක් උද්ඝෝෂණය කරල බලන්න. රෝහල්/අවමංගල්‍ය ගාස්තු ඉල්ලං එන්න එපා හැබැයි.

මේ හේතුව නිසා මහින්ද ආවාම ඔක්කොම හරි මානසිකත්වය කිසිම පදනමක් නැති දෙයක්. කලින් කියපු චින්තනයට ප්‍රධාන වශයෙන් පහුගිය කාලෙ දායකත්වය දුන්නා කියන දේ අමතක කලත් උඩු රැවුල තියෙන මනුස්සයෙක් රටේ පාලනයට දැම්ම ගමන් ආයෙ පාරක් 88-89 එන්නෙ නෑ කියන කිසිම විදියකින් සහතික වෙන්න බෑ. ඒක සහතික වෙන්න නං ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයට මීට වඩා කැමති වෙන්න වෙනව. මැරයෙක් ලව්ව පාලනය වෙන්න තියෙන ෆෙටිෂ් එක නැති කරගන්න වෙනව.

මේ මොනව කිව්වත් මහදැනමුත්තල එක්ක මේක පැහැදිලිව කතා කරගන්න කොහොමත් වෙන්නෙ නෑ. ගොඩක් වෙලාවට පොඩි කින්ඩියක් හැංගිච්ච සියල්ල දත් මන්තර විතරක් කියවද්දි සාධාරණ තර්කයක් ඉදිරිපත් කරන්න අමාරුයි. ඒ නිසා ඒ තැන්වලදි පාවිච්චි කරන්න පුලුවන් තනි උත්තරයක් පහල විදියට හදන්න මම උත්සහ කලා. කොපිරයිට් නැහැ, public domain.

“අනේ නිකන් පල පකයො* යන්න. දශක ගාණක් ඡන්දෙ දාපු එක දේශපාලනික පරිණතභාවය කියල හිතන් ඉන්න උඹල තමයි රට මේ තත්වයට දැම්මෙ. 71දි කොල්ලො මරද්දි, 89දි ටයර් දාද්දි, තිස් අවුරුද්දක් මරා ගන්න වැඩ සලසද්දි ඡන්දෙ දැම්මෙ අපි නෙමෙයි, උඹලා! ඒ දේවල් කලේ උඹලගෙ ඡන්දෙන් ආපු මිනිස්සු. මිනිහ මැරුණ කියල ගෑණිට අනුකම්පා ඡන්ද එක පාරක් නෙමෙයි දෙපාරක් දැම්මෙ උඹල. කොටින්ම අපිට දැන් රනිල්ට එහා යන්න පුලුවන් ඔප්ෂන් එකක් නැති කලෙත් උඹල.

රට ඒ තත්වෙට දාපු උඹලට කොහොමද බං පඩි ටෝක් දෙන්න කොන්ද පණ ආවෙ? මේවා ෆේස්බුක් දාන උඹල වෙන රටවලට පැනල ඉන්නෙ මූණ දෙන්න බැරි නිසාද බං? උඹ violence මනින්නෙ මැරුණ ගාන බලලද? රතුපස්වල, හලාවත, කටුනායක හැටදාහක් මැරුණෙ නැති නිසා මහින්ද ප්‍රේමදාසට වැඩිය හොදාද? ගෝඨා රන්ජන්ට වැඩිය හොදාද? අනේ බං උඹයි මායි දන්න දේශපාලනේ!

උඹ රට ඉන්න නිසා දන්නැතුව ඇති. අර සාගර අයියව ගොරක ගහට බැදලා වෙඩි තියල මදිවට ටයර් දාපු පිලියන්දල ඇමතියා දැන් අප්පච්චි ගාවින් හෙල්ලෙන්නෑ. පොලිස් ජීප් සපයපු සුපිරින්ටෙන්ඩන්ට් ඊයෙ පෙරේදා ලොකු පෝස්ට් එකක් අරගෙන පැන්ෂන් ගියා. චණ්ඩි මල්ලි සාක්කි දෙන්ඩ ගිහින් වැඩේ පත්තු කරගත්තා. පුංචි නිලමේ නං අප්පච්චිට සෙට් වෙලා ඩිලාන් එක්ක හිනාව දාගෙන ඉන්නව. මර්වින් මහත්තයව නං නිවුස් වල දකින්නැතිනෙ? ඉස්සරනං මේව කියන්න බයයි, සුදු පාට වෑන් ජාතියක් නිසා. දැන් එහෙම ප්‍රශ්නයක් නෑ, අගමැතිට පකයා කියලත් පාරෙ බැහැල යන්න පුලුවන්.

*ආ පකයා කිව්වට තරහ ගන්න එපා. ඒක හොද වචනයක්ලු. එහෙම කිව්වෙ අප්පච්චිගෙ දගකාර pseudo-වමයා, වාසු. එයා ඒක කිව්වෙ අත්දෙක පිටිපස්සට හෙම අරගෙන, හරියට අර එක්සත් ජාතීන්ගෙ සමුළුවට ගිය පිදෙල් වගේ. බලන්ඩෝනෙ ගාම්භීරකම. “

ජාත්‍යන්තර කුමණ්ත්‍රණ, ගිවිසුම් හා අල්ලපු ගෙදර

අදත් කතාව අර නයි මුගටි වලිය ගැන තමයි.

සමහර අය කියනවා මේවා ජාත්‍යන්තර කුමණ්ත්‍රණලු. යැංකි සැලසුම් ලු. මෙහෙමත් විහිළු.

කියුබාව තියෙන්නේ “ලෝකෙට පොලිස්”කාරයාගේ ගෙට එහාපැත්තෙ. ෆිදෙල් ව ඝාතනය කරන්න ප්‍රයත්න කිහිපයක්ම දියත් වුනා. චේ සාර්ථකව මරා දැමුනා. සෝවියට් බලය කඩා වැටුනට පස්සේ බෙල්ලෙන්ම අල්ලගන්න පුලුවන් තරම් දත කෑවා. හැබැයි තාම කියුබාව කෙලින්.

ඇෆ්ඝනිස්ථානයයි ඉරාකයයි වණයක් වේ ගෙන එන, ආසියාවෙන් චීනය හා ඉන්දියාව තර්ජනයක් වෙමින් තියෙන, යුරෝපය සහය පළ කිරීමට අකමැතිව ඉන්න කාලෙක මේ පොඩි දූපත ගැන වද වෙනවට වැඩිය ඔබාමට වෙන වැඩ තියෙන්න ඕනේ. ජාත්‍යන්තර කුමණ්ත්‍රණ නැතුව නෙමෙයි. හැබැයි ඉතින් බාල රබර් පාවිච්චි කරලා වැරදිලා ලමයි ඉපදෙනකොට අල්ලපු ගෙදර එවුන්ට බැනලා වැඩක් නෑ නෙ. රට දියුණු කරන්න කලින් හැතැම්ම දාහස් ගානක් දුරින් ඉන්න මිනිස්සු කොට්ඨාශයක් අපිට විරුද්ධව කුමණ්ත්‍රණය කරනවා ඇති කියන මානසිකත්වය නැති කරගන්න කියලා කියමනක් තියෙනවා (මේ කියමනත් අර කුමණ්ත්‍රණයේම කොටසක් කියයි ඔය දේශප්‍රේමී අය).

සරත් මහින්ද අන්තිම සටනෙදි මේ කුමණ්ත්‍රණ කතා වැඩි වැඩිය එළියට බැහැලා තියෙනවා. රනිල් ගැහුවලු සුද්දා එක්ක. සරත් ගැහුවලු සම්බන්දන් එක්ක. සම්බන්දන් ගැහුවලු ඉන්දියාව එක්ක. ඉන්දියාව ගැහුවලු සුද්දා එක්ක. සරත් ගැහුවලු සුද්දා එක්ක. සුද්දා ගැහුවලු සුද්දා එක්ක.

මේ ගැන අපිට කියන්න තියෙන්නේ නම් මේ වගේ කතාවක්.

පොඩි කාලේ ලමයි කීකරු වෙන්නේ නැති වුනාම අම්මලා පෙන්නනවා ගෝනි බිල්ලො, හප්පො, අරුන් මුන් එක එක ජාති කළුවරේ. අපි ඇත්තටම දැකලා නෑ. හැබැයි අපි බිල්ලගෙන් බේර ගන්න කියලා අම්මට කීකරු වෙනවා.

දැනුත් පොඩි බබ්බු වගේ ඉන්න කැමති අය මේ කතා වමාරලා කන එක වැඩිය හොඳයි. කොහොමත් ලංකාවේ වැඩිය ඉන්නේ තොත්ත බබාලනේ. වැඩිහිටියන්ට මොනවත් එපා කිව්වේ ඒකනේ.

විදේශ බලපෑම් ගැන බලනකොට අපි පළු යන්න බනින්නේ සුද්දට. ඒත් අපිට එහා පැත්තේ ඉන්න චීනා ගැනවත්, ඉන්දියාව ගැනවත් වැඩිය සද්දයක් නෑ. ජවිපෙ බිල්ලට ඉන්දියාව අල්ලගන්නවා තමයි. හැබැයි චීනය ගැන ඒ අයත් අළු කෙහෙල් කාපු උගුඩුවො වගේ. කලාපයක රටක් බලවත් වෙනකොට ඒ බලපෑම වැඩියෙන්ම දැනෙන්නේ අසල්වාසීන්ට. ඇමෙරිකානු බලපෑම ලතින් ඇමෙරිකාවට බලපෑවේ/බලපාන්නේ අදත් ඒ විදියට.

හම්බන්තොට වරාය, චීන ණය, අවි ආයුධ ගනුදෙනු වෙනුවට අපි අනාගතයෙදි මොනවා පරිත්‍යාග කරයිද කියන එක හිතලා බලන්න බැරි වෙලා තියෙනවා කාටවත්. මර්වින්ගේ එදිනෙදා විහිළු, ටිල්වින් කට වරද්දගන්න හැටි, විමල්ගේ ගොන්පාට් මෙහෙයුම්. මේවා තමයි දැන් දේශපාලනය. ඉස්පාසුවක් නැතුව ආතල් දෙන, ආතල් ගන්න, බෙරි වෙච්ච බත් එකක් වෙලා තියෙන ලංකාවේ දේශපාලනය. මේ හැම එකක් අස්සෙම අපේ පිච්චියට තට්ටු කරන්න හැම පාලකයෙක්ම සමත් වෙනවා.

අපි ඉතින් හැමදාම අල්ලපු ගෙදරට බැන බැන ඉමු. බාල රබර් පාවිච්චියත් උන්ගෙම කුමණ්ත්‍රණයක් කිය කිය.