මරණ දෙකක් ඇති සරසවි සිසුවා | The University Student Trapped In Between

ඉහත දැක්වෙන්නේ පසුගිය දිනෙක අන්තර් විශ්ව විද්‍යාලයීය ශිෂ්‍ය බලමණ්ඩලය විසින් සංවිධානය කරන ලද පෙලපාලිය නිමා වුනු ආකාරයයි. රිමාන්ඩ් භාරයට පත් කරන ලද සිසුන් සත් දෙනෙකු නිදහස් කිරීම ආදී ඉල්ලීම් කිහිපයක් ඇතුලත් සංදේශයක් කුමන හෝ පුද්ගලයෙකුට භාර දීම මුල් කර ගෙන මෙම පෙලපාලිය සංවිධානය කරනු ලබන බව කියැවිණි. අවසානයේ සිසුන් විසි එක් දෙනෙකු අත්අඩංගුවට පත් වුනු අතර තවත් බොහෝ දෙනෙකු තුවාල ලබා රෝහල් ගත කෙරිනි. රාජ්‍ය සරසවි අධ්‍යාපනය නැවැත්වීමට තවත් එක් හේතුවක් එසේ මහජනතාවට ඒත්තු ගන්වන ලදී.

මෙම සටහන ලියැවෙන්නේ ස්වර්ණවාහිනියේ වැඩසටහනක එස් බී දිසානායක අමාත්‍යවරයා තවත් ආචාර්ය මහාචාර්යවරුන් කිහිප දෙනෙක් පිරිවරා ගෙන පෞද්ගලික සරසවි ඇති කිරීමේ සිහිනය මුලු රටටම මවා පාන අතරතුරය. පෞද්ගලීකරණය කරන ලද අනෙකුත් ‍සේවා පිලිබඳ නොයෙකුත් උදාහරණ ලබා දෙමින් හරි හරියට තර්ක විතර්ක මවනා සැටි බලා සිටීමත් අපුරූය. ප්‍රවාහන සේවය, සෞඛ්‍ය සේවය අද ඕනෑම තැනකදි ලබා ගත හැකි බව එකෙකු පවසයි. අනෙකා රැකියා වෙලඳපලට සරිලන සේ උපාධි පාඨමාලා ගොඩනැගීම පිලිබඳ අදහස් දක්වයි. තවත් අයෙකු දුරකථනයෙන් කතා කොට හාමුදුරුවන් සහ තරුණ ගැහැණු ලමුන් එක පේලියේ වාඩි වෙන සැටි බැලීමට හිරිකත බව පවසයි. රටම එකතු වී සාදයක් පවත්වන්නා සේය.

පසුගිය දිනෙක සිදුවුනු ඛේදජනක සිදුවීම හා ඊට ඉඩ සැකසුනු පරිසරය දෙස කලු සුදු රාමුවකින් බලා ආතල් එකක් ගැනීම ඇට මැස්සා පවසන්නා සේ ගෝත්‍රික ගති පැවතුම් වල සිරිතක් විය හැකිය. නමුත් ගැටලුව එතෙකින් නිමාවට පත්නොවන්නේය. දැන් පැත්තක් රටේ ශිෂ්‍ය මර්ධනය ඉතාමත් තදින් සිදුවන බව පවසයි. අනෙක් පැත්තෙන් සිසුන් නිදහස් කර ගැනීමක් ගැන පවසයි. මෙහි යථාර්තය අපට දැනෙනා ලෙසින් නම් මෙසේය.

ජවිපෙන් නිදහස් කර ගත යුතු සිසු පරපුර

ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ විසින් සරසවි අධ්‍යාපනය තුල ඇති කර ගෙන තිබෙන බලාධිකාරය කෙමෙන් ගිලිහී යන නමුත් තවමත් සැලකිය යුතු තරමේ පිලිලයකි. පේරාදෙණියේ අමානුෂික වදහිංසා වලටත්, ජපුර සරසවියේ මානසික අසහනකාරී උපකුලපතිවරුන් පත් කර ගැනීමට පෙරමුණ ගැනීමටත්, වසරක් පාසා සිසුන් කැට ව්‍යාපාර, පෙලපාලි යැවීමටත්, තමාගේ බලය පතුරවා ඇති සරසවි තුල සිසුන්ගේ අධ්‍යාපනය කඩාකප්පල් කිරීමටත්, සිසුන් හා ආචාර්ය වරුන් අතර සම්බන්ධය කඩා බිඳ දැමීමටත් කෙලින්ම වග උත්තර බැඳිය යුත්තේ ඔවුන්ගේ බලවේග විසින් හසුරුවන ශිෂ්‍ය සංගම් විසිනි. ඔවුන්ගේ යල් පැනගිය හා විකෘති කරන ලද දේශපාලන මතවාද සිසුන්ගේ ඔලු තුලට බලෙන් කාවැද්දීම හා වෙනත් දේශපාලන මතවාද සරසවි තුල පැතිරීම වැලැක්වීමට මොනයම් ආකාරයෙන් හෝ කටයුතු කිරීමත් මත ඔවුන්ගේ බලය සරසවි තුල රඳා පවතී. විප්ලවීය තරුණ බලවේගය තමන් සමඟ බව රටට පෙන්වීමේ වෙලඳ උපක්‍රමයකට වඩා දෙයක් එහි නැත. න්‍යායික දේශපාලනික වර්ධනයක් එතුල නැත. සියලු ප්‍රශ්න විසඳන්නේ ගහ මරා ගැනීමෙනි. නව දැනුම හමුවේ ඔවුන් හිරු දුටු කදෝ පැණියන් වේ. ඉංග්‍රීසි ඔවුනට මතක් කර දෙන්නේ අධිරාජ්‍යවාදයයි. ඔවුන්ට අනුව කොළඹ ධනවාදී එජන්තයන්ගේ බලකොටුවයි. ගම සුපිරිසිදු දේශප්‍රේමීන්ගේ නිජභූමියයි.

ජවිපෙ වැනි පසුගාමී හා සම්පූර්ණයෙන්ම රැවටිලිකාර වූ (නමින් මාක්ස්වාදීන්ය, ක්‍රියාවෙන් වඩාත්ම සමාන වන්නේ වෛශ්‍යාවකටයි) දේශපාලනික බලවේගයකට සරසවි තුල බලකොටු බැඳ ගැනීමට ඉඩ දිය නොහැක. අන්තවාදී ජාතික චින්තනයට එරෙහි වන්නා සේම එලෙසම අන්තවාදී ජවිපෙටද එරෙහි විය යුතුය. (එක අතකින් මේ දෙපාර්ශවයම සමානකම් පෙන්වන අවස්ථා එමට තිබේ. කැලණියේදි කෙල්ලන්ගේ කලිසම් ගැන පෝස්ටර් ගහන්නේ ‘චී’ කාරයින් විසිනි. ජපුරේදී ත්‍රීක්වාටර් කලිසම් ඇඳි තරුණියන්ට බිත්තර වලින් ප්‍රහාර එල්ල කරන්නේ ‘චේ’ කාරයින් විසිනි.) අමානුෂික නවක වදය නැවැත්වීමටත් සරසවි ශිෂ්‍යා පසුගාමී චින්තන රටාවලින් මුදවා දේශපාලනික නිදහස ලබා දීමටත් එය අත්‍යවශ්‍ය වේ.

උදුල් ප්‍රේමරත්න අවිශිබමයේ කැඳවුම්කරු ලෙස ජවිපෙට නොනවත්වා කඩේ යාම අපට වටහා ගත හැක. පක්ෂය තුල තනතුරක් ආරක්ෂා කර දී ඇති ඔහු එලෙස කිරීමේ වැරැද්දක් නොමැත. නමුත් මහපොලොව සමඟ  හැපෙන දාඩියෙන් ඉපදෙන සල්ලි වියදම් කර සරසවියට එන, උපාධිය සාර්ථකව නිම කිරීම මත සියල්ලම යැපෙන සරසවි සිසුවා එලෙස කල යුත්තේ ඇයි? විප්ලවයක අගක් මුලක් නොදැන පෙලපාලි යන්නේ කුමටද? මේ සියල්ලටම පිලිතුර ඇත්තේ ප්‍රධාන වශයෙන් අමානුෂික නවක වදය තුලය. නැවත නැවතත් මැතිරීමට අවශ්‍ය නොවුනත් එහිදී සිදුවන මොල සේදීම සිසුවෙකුගේ ජීවිතය වලපල්ලට ඇද දැමීමට සමත් වන්නේය.

අනෙක් අතට පෞද්ගලික සරසවි වලට එරෙහිව සිදු කරනවා යැයි කියන සටන එයින් බලාපොරොත්තු වන ප්‍රතිඵලයට ප්‍රතිවිරුද්ධම ප්‍රතිඵලය ලබා දෙන තැනට මෙම මුග්ධයින් කටයුතු කරමින් සිටි. උදුල් ප්‍රේමරත්නගේ මොල පොඩිත්තේ තර්කයට අනුව විශ්ව විද්‍යාල ප්‍රතිපාදන කොමිසම් සභා භූමියට සරසවි සිසුන් දාහක් එක් රැස් කිරීම පෞද්ගලික සරසවි වලට එරෙහි වීම වුවත් අපට අනුව නම් උදුල් කරන්නේ පෞද්ගලික සරසවි උවමනා කරන්නන්ගේ බලාපොරොත්තු ඉටු කර දීමයි. පොලීසිය හා සිසුන් අතර ගැටුම් ඇති කිරීමෙන්, කඳුලු ගෑස් බැටන් පොලු ප්‍රහාර අතරින් දිව යන සිසුන්ගේ රූප ප්‍රසිද්ධ කිරීමෙන් පෞද්ගලික සරසවි වලට එරෙහි ජනතා බලවේගයක් ගොඩ නැගීමට ඔහු බලාපොරොත්තු වේ නම් ඒ එක්කෝ අන්ත මෝඩ කමකි. නැතිනම් කපටිසහගත ලෙස සිසුන් මෙහෙයවීමකි. ශිෂ්‍ය මර්ධනයක් සිදු වන බව ඇත්තකි. එයට පොහොර දමන්නේ උදුල් ප්‍රමුඛ ජවිපෙ මිනීමරුවන් විසිනි.

සරසවි සිසුන් ගලවා ගැනීමේ මෙහෙයුමේ පලවෙනි අදියර වන්නේ ජවිපෙන් සිසුන් නිදහස් කර ගැනීමයි. අමානුෂික නවක වදය වෙත සීමා පැනවීමත්, ආචාර්ය සිසු සම්බන්ධතාවයන් වැඩි දියුනු කිරීමට කටයුතු කිරීමත්, සමාජයීය හා දේශපාලනික දැනුම අතින් සිසුන් සන්නද්ධ කිරීමත් ක්‍රමානුකූලව අනුගමනය කලහොත් මෙම කාර්යය අපහසු වන්නේ නැත. ජවිපෙ ආධිපත්‍ය පතුරවාගෙන ඇති සරසවි තුල අධ්‍යාපනික හා සමාජයීය වශයෙන් ඇති බොහෝ ගැටලු නිරාකරණය කිරීමට හැකි ප්‍රධාන මාර්ගයද මෙයයි. එයින් ඇති වන දේශපාලනික රික්තකය තුලට වඩාත් ප්‍රගතිශීලී දේශපාලනයන් ඇතුලු වීමට ඉඩ සලසා දිය යුතුය. සිසුන් දේශපාලනයෙන් ඉවත් කිරීම සිදු නොවිය යුතුය.

වගකිව හැකි ඇමතිවරයෙකුගේ අවශ්‍යතාවය

එස් බී දිසානායක උසස් අධ්‍යාපන ඇමතිවරයා ලෙස පත් වුන දිනයේ පටන් මන්ත්‍රයක් ලෙස ජප කිරීමට පටන් ගත්තේ පෞද්ගලික විශ්ව විද්‍යාල ඇති කිරීමයි. ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයට අපහාස කිරීම හේතුවෙන් සිර ගත වන ඔහු (ධූර කාලය දික් කර ගත නොහැකි වූ චන්ද්‍රිකා මැතිණියගේ නික්ම යාමට හා අවස්ථාවෙන් ප්‍රයෝජන ගන්නා වික්ටර් අයිවන්ට පින් සිද්ධ වන්නට ඔහුට ඇති එකම චෝදනාව එය නොවන බව දැන් රටම දනී) මහින්ද රජය යටතේ සමාව ලැබීමටත්, ඉන්පසුව මහින්ද රජයට එකතු වීමටත් වාසනා ලබයි. ඉන්පසුව උසස් අධ්‍යාපන ඇමති වශයෙන් දිවුරුම් දෙන ඔහුගේ ප්‍රධාන කර්තව්‍ය වන්නේ ඌව වෙල්ලස්ස සරසවියේ සිදු වන අකටයුතුකම් ගැන සොයා බැලීම නොව පෞද්ගලික සරසවි ව්‍යාපෘතිය ක්‍රියාවට නැංවීමයි.

පෞද්ගලික සරසවි වලට එරෙහිව ප්‍රචණ්ඩකාරී ලෙස එතෙක් හැසිරුනු කණ්ඩායමක් ප්‍රකෝප කිරීමට දිසානායක ඇමතිවරයාගේ ක්‍රියාවට අමතරව තව කිසිවක් අවශ්‍ය නැත. සැලසුම් කර ආකාරයටම ජවිපෙ මැට්ටන් රැල සිසුන් පාරට ඇද දැම්මේය. දැන් ඇත්තේ දෙවෙනි ජවනිකාවයි. ජවිපෙ බලකොටුවක් වන පේරාදෙණිය සරසවිය තුලට ගොස් ප්‍රකෝප කරවන සුලු ආමන්ත්‍රන කිහිපයකින් අනතුරුව හූ සංග්‍රහයක් ඇමතිවරයාට එල්ලවෙයි. සිසුන් කිහිප දෙනෙක් ඉන් පසුවන දින කිහිපයක් තුලදී රිමාන්ඩ් භාරයට ගැනෙන අතර (ආරංචියේ හැටියට මෙලෙස අත්අඩංගුවට ගන්නේ බැච් නියෝජිතයින්වය) නවක වදය හා ප්‍රචණ්ඩකාරී හැසිරීම් චෝදනා ලෙස ගොනු කර උපරිමයටම දඬුවම් ලබා දෙන බව ප්‍රචාරය කරනු ලැබේ. වෙනදා සිදු කරන පන්ති වර්ජනයෙන් ඇමතිවරයා තවත් කුපිත වන බවක් පෙනේ. අලුතින් එන සිසුන් කාණ්ඩය පුහුණු කිරීමත් කරගත හැකි වන සේ ජවිපෙ හිතවාදී අවිශිබමය පෙලපාලියක් සංවිධානය කරන්නේ මින් පසුවය.

සිසුන්ට තබා රජයට විරුද්ධව කිසිම අයුරක පෙලපාලියකට හොඳින් හෝ නරකින් ඉඩ නොතබන වාතාවරණයක් තුල සිසුන් පාරට බැසීමේ තැනට පත් කෙරෙන ක්‍රියාවලියක් ඉහත සිදුවීම් පෙල තුලින් අපට දක්නට හැක. එය එක්කෝ සැලසුම් සහගතව සිදුකරන ලද්දක් විය හැක. නැතිනම් හුදෙක් වගකීමක් නොමැති උඩඟු ඇමතිවරයෙකුගේ අහඹු ක්‍රියාකලාපය නිසා සිදු වූවක් විය හැක. කෙසේ වුවද පෙලපාලිය මර්ධනය කිරීම සඳහා ‍‍පොලිසිය යෙදවෙන අතර අධ්‍යාපන සුදුසුකම් අඩු පොලිස් කොස්තාපල් වරුන් හා අධ්‍යාපනික සුදුසුකම් වැඩි සිසුන් අතර ගැටුම ලේ වැගිරීමක් දක්වා තත්වය උද්ගතවේ. සිසුන් හා පොලිසිය යනු එකිනෙකාට වෛර කරන කොට්ඨාශ දෙකක් බව පොදු මතයයි. ගැටුමක් ඇති කිරීමට අවශ්‍ය වන්නේ දෙපාර්ශවය එක් කිරීම පමණි. අවසානය අනිවාර්යයෙන්ම පසුගිය දින සිදු වූ අයුරින් රඟ දැක්වේ.

ඉහත සිදුවීම් ක්‍රියාදාමය ඉතා සූක්ෂමව සැලසුම් නොකල එකක් ලෙස අප ගතහොත් උසස් අධ්‍යාපන ඇමතිවරයා ලෙස එස් බී දිසානායක මෙහිදී හැසිරී ඇත්තේ ඇමතිවරයෙකුට තබා සාමාන්‍ය පෙල සිසුවෙකුට තරම්වත් නොවන මට්ටමකිනි.

  1. පොදුවේ සරසවි පද්ධතියටම බලපාන තීරණයක් සිසු නියෝජනයකින් තොරව සිදු කිරීම හා ඔවුන් ප්‍රකෝප කරවන අන්දමින් මූනට දමා ගැසීම
  2. ප්‍රචණ්ඩකාරීන් ප්‍රකෝප කල පසු ඇති වන ප්‍රතිඵල ගැන අවබෝධයක් ඇතිවම ඒ තැනට වැඩ කටයුතු සිදු කිරීම
  3. හූ සංග්‍රහයට පලිගැනීමක් ලෙස ඉතාමත් පෞද්ගලික මට්ටමකින් සිසුන් කිහිප දෙනෙක් තෝරා අවම වශයෙන් වසර හතරක්වත් හිරේ දමන බවට පුරසාරම් දෙඩීම
  4. පෞද්ගලික සරසවි පිලිබඳ ජනප්‍රිය තර්ක විතර්ක පමණක් සැලකිල්ලට ගෙන තීරණ ගැනීමට යාම

රටක උසස් අධ්‍යාපනය යනු එහි ආරක්ෂක පරිමාව මෙන්ම වැදගත් වූ අංගයකි. රටේ දියුණුව හා ඉදිරි ගමන සම්පූර්ණයෙන්ම රඳා පවතින්නේ මෙම ක්‍රියාවලියෙන් බිහිකරන ප්‍රතිඵල මතය. නමුත් මෙලෙස වගකීමකින් තොරව පෞද්ගලික හැඟීම් වලින් අන්ධ වී කටයුතු කරන ඇමතිවරයෙක් මත එවැනි වගකීමක් පැටවීම මෙරටේ මුල් පුටුව දක්වා වගකිව යුතු තත්වයකි. එයින් ඔවුන් මුලිනුපුටා දමන්නේ රටේ අනාගතයයි. අනෙක් අතට එස් බී දිසානායක ඇමතිවරයා කටයුතු කරන්නේ කාගේ හෝ සැලසුමකට අනුව නම් එය තව දුරටත් මෙරටේ සිසු අර්බුදය උග්‍ර කරන්නක් බව කිව යුතුය. සිසුන් පාගා දැමීමෙන් සැලසුම් ක්‍රියාත්මක කරන්නට යාමේ මෑත කාලීන ඉතිහාසය මතක් කිරීමට එතරම් මිහිරි නැත.

අවසාන වශයෙන් කිව හැක්කේ ගුණාත්මක හා ප්‍රමාණාත්මක පරිමාණයන් අතර ඇති සම්බන්ධතාවය තේරුම් ගත හැකි ඇමතිවරුන් මෙරටට ලැබෙන්නේ ඉතා කලාතුරකින් බවත් එස් බී දිසානායකනම් ඉන් එක් අයෙකු නොවන බවත්ය.

පිස්සු නැටීමට ප්‍රසිද්ධ ඇමතිවරයෙකුත් මුග්ධ දේශපාලන පක්ෂයකුත් අතර සිරවුනු සරසවි සිසුවාගේ තත්වය ඊයේ වන විට එසේය. සමහර විට හෙට වන විට සිසුන් නැවත වරක් බස් පිටින් කොළඹ වටරවුමක් අසලට එක් රැස් විය හැක. එවිට තවත් කුඩා සිවිල් යුද්ධයක් මෙරට ප්‍රේක්ශකයින් රස විඳිනු ඇත.‍ මෙම තත්වය වෙනස් කිරීමට අදහස් කරන අයෙකු ක්‍රියා කල යුත්තේ ඊට කලිනි. සිසුන් මෙම තත්වයෙන් ගලවා ගැනීමටනම් ඉහත සඳහන් වින කටින්නන් දෙපාර්ශවයෙන්ම ඔහු ගලවා ගත යුතුය. බලය තහවුරු කර ගැනීමේ යුද්ධයෙන් සිසුන් විනාශ වී යාමට පෙර එය සිදු විය යුතුය.

අවලංකම විග්‍රහ කර ගැනීමට උත්සහයක්

අහෝ පේරා!

නිෂ්මිලා බිහි කල නුඹට කුමක් වීද?

කලාව නැවත අර්ථ දැක්වූ සරච්චන්ද්‍රලා පිටව ගොහින් ද?

සියළු විශ්ව ශිල්පයන් දියව ගොසින් ද?

නැතිනම් මේ නුඹගේ අවසාන කාලයද?

ශිෂ්‍ය දේශපාලනය පිළිබඳ අපි ධනාත්මකව කතා කර ඇත්තෙමු. යම් තරමක හෝ (පවතින අර්ථ දැක්වීම වලට පටහැනි) නවක වදයක් පිළිබඳ විශ්වාසය තබා ඇත්තෙමු. ශිෂ්‍ය දේශපාලනය තුල අ.වි.වි.ශි.බ හා මහා ශිෂ්‍ය සංගමය වැනි සංවිධාන වල කාර්යය මතක් කර දීමට උත්සහ කෙරුවෙමු.

නමුත් අපගේ දැක්මන් සියල්ල සුනු විසුනු කරමින් අන්තරය නියෝජනය කරන තවත් කලු පැල්ලමක් අපගේ මතක සටහන් තුලට ඉතිරි කර ඇත. පේරාදෙණිය සරසවියට පිටින් පැමිණි ආගන්තුක සිසුන් පිරිසකට හා පිරිස භාර දේශකයින්ට පහර දීමට අන්තරේ නියෝජිතයින් හා හෙංචයියන් ඉදිරිපත් වී ඇත. මහ රෑ මාකස් පිරිමි නේවාසිකාගාරය තුලට ගැහැණු ළමයින්ද ඇතුළුව ආගන්තුක පිරිස බලෙන් කැඳවාගෙන ගොස් දේශකයින් දණ ගැස්සවීමට ද සිසුන්ට  පහර දීමටද මොවුන් නිර්භීත වී ඇත.

අන්තරය ශිෂ්‍ය දේශපාලන ව්‍යාපාරය තුල සැලකිය යුතු ගෞරවයක් ලබා ගත් සංවිධානයකි. ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරයන් දැඩි ලෙස මර්ධනය වන සමයේදී නොබියව ඊට මුහුණ දුන් අන්තරයේ නායකයින් එමට ඇත. ඒ වෙනුවෙන් අනේක වධ විඳ මැරුම් කා ඇත. නමුත් වර්තමානය වන විට අන්තරයම ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරය හෑල්ලුවට ලක් කරමින් සිටී. තව දුරටත් සාධනීය ශිෂ්‍ය දේශපාලනයක් දක්නට නොමැත. ඇත්තේ ඇනුවල් විරෝධතා ව්‍යාපාර සහ කැට ව්‍යාපාර පමණකි. තව දුරටත් දේශපාලනික වූ සිසුන් නොමැත. ඇත්තේ අදේශපාලනික හීනමානකාරයින්ය. සරසවි තුල නිදහස් වාතාවරණයක් නොමැත. ඇත්තේ ඒවාටම ආවේණික අන්දමින් අන්තවාදී වූ දර්ශනයකි.

පේරාදෙණිය සරසවියේ පිහිටීමද එක් අතකින් සුවිශේෂ බව සමහරුන්ගේ මතයයි. හන්තාන කඳුවැටිය පාමුල නිම්නයක සාමාන්‍ය සමාජයෙන් වෙන්ව හුදකලාව පවතින එය ලංකාවේ එකම නේවාසික විශ්ව විද්‍යාලය වේ. ලංකාවේ උසස් අධ්‍යාපන ප්‍රතිපාදන වලින් 25%ක්ම වෙන්වන්නේ පේරාදෙණිය සරසවිය වෙනුවෙනි. සරසවියට පැයක පමණ දුර ඇති මාතලේ සිසුන් ද නේවාසිකාගාර සඳහා සුදුසුකම් ලබන අතර උසස් ලෙස පවත්වාගන්නා බවට සාධකයක් වන්නේ වර්ශයකට සැරයක් මුලු සරසවිය පුරාම නැවත තීන්ත ආලේපනයයි (කොළඹ විශ්ව විද්‍යාලයට ආ දවසේ සිට NAT එකේ තීන්ත ගෑ වගක් අපට මතක නැත). ශිෂ්‍ය ජනගහනයෙන් වැඩි කොටස ගම පාදක කොටගෙන සරසවියට පැමිණෙන්නන්ය. පොලීසියට හෝ එවැනි වෙනත් ආයතනයකට ලෙහෙසියෙන් ඇතුළු වීමට වරම් නැති එක් ස්ථානයක් වන්නේද පේරාදෙණිය සරසවියයි.

මහාචාර්ය ශාන්ත කේ හෙන්නායකට අනුව අමානුෂික නවක වදය තවමත් ඉතිරි වී ඇති ලංකාවේ ප්‍රධානතම සරසවියක් වන්නේ පේරාදෙණිය සරසවියයි. ජවිපෙ කැරැල්ලේදී ශිෂ්‍ය ක්‍රියාකාරකම් වල ඉදිරියෙන්ම සිටියේ කොළඹ හා පේරාදෙණිය විශ්ව විද්‍යාලයි. කලක් දකුණු ආසියාවේ ඉතාමත් ගුණාත්මකම සරසවියක් වුවත් අද එහි උපාධි පාඨමාලා වල තත්වය අනෙකුත් සරසවි හා සාපේක්ෂව පහල මට්ටමක ඇත. මෙසේ නිගමනයකට පැමිණෙන්නේ උසස් පෙළින් පසු විවධ සරසවි වලින් පිරිනැමෙන උපාධි පාඨමාලා සඳහා ඇති ඉල්ලුම සලකා බලමින්ය.

මෙම සන්දර්භය තුල පේරාදෙණිය අන්තරයේ නියෝජිතයින් යැයි කියන අදේශපාලනික හීනමානකාරී අවලං සත්වයින්ගේ හැසිරීම අපට විග්‍රහ කර ගත හැක. අමානුෂික නවක වදය මගින් සිසුන්ගේ මානසික මට්ටම පහත හෙලමින් ඔවුන් සෙමින් අමනයින් බවට පත් කරයි. අන්තරේ ක්‍රියාකාරීත්වය දැන් සම්පූර්ණයෙන්ම රඳා පවතින්නේ ගමෙන් පැමිණෙන සිසුවා හා හීනමානය යන මූලද්‍රව්‍ය දෙක එකතු කිරීමේ සාර්ථකත්වය මතයි. තවදුරටත් සිසුන් දේශපාලනීකරණය වන්නේ නැත. සිදුවන්නේ ඔවුන් තුල වෛරයේ බීජ පැලකිරීම පමණි. මෙම වෛරය එල්ල වන්නේ ප්‍රධාන වශයෙන් පරිපාලනයට හා අලයින්ටයි. අලයන් වන්නේ මොවුන්ගේ ක්‍රියාකාරකම්, විශේෂයෙන්ම නවක වදයට, සහභාගී නොවන අයයි. තවද නගරයෙන් පැමිණෙනා අය අලයින් වශයෙන් අර්ථ දැක්වීමද බහුලව සිදුවේ. මේ ආකාරයෙන් සරසවිය තුල සීමා මායිම් සලකුණු කෙරෙන අතර ඒවා ආරක්ෂා කිරීමට යොදා ගන්නා මුර බල්ලන් වන්නේ මෙම තෙල බැඳී අමනයින්ය.

මොවුන්ට අනුව සරසවි භුමිය අයත් වන්නේ ඔවුන්ටයි. ඒ තුලට කිසිදු පිටස්තරයෙක් නෑවිත් සිටිය යුතුය. එනවානම් ඔවුන් කියනා ආකාරයට සිටිය යුතුය. රටේම ජනතාවගේ මුදල් වලින් පවත්වාගෙන යන සරසවිය ඔවුනගේ බූදලයක් වන්නේ මේ අර්ථයෙනි. මොවුන් කියනා දෙයට විරුද්ධ වුවහොත් ඒ විරුද්ධ වන්නාට අත්වන්නේ භයානක ඉරණමකි. ඉහත ආගන්තුක සිසු පිරිසද අත් වින්දේ එලෙස විරුද්ධ වීමේ ප්‍රතිවිපාකයි.

සත්‍ය වන්නේ සරසවියෙන් පිටතදී මොවුන් අප අළුයම ලූ කෙළ පිඬක්වත් තරම් වටිනාකමකින් තොර වූවන් පිරිසක් යන්නයි. කල්ලි ගැසී සිටිනා විට මොවුන් ට වඩා කෙනෙකු නොවූවත් තනියෙන් හමු වූ විට කතා කරන්නේ කණට ඇසෙන නෑසෙන ගණනටය. පුද්ගල සන්නිවේදනයෙන් ඉතාමත් අන්ත තත්වයක සිටිනා මොවුන් හට උපන් ගති ගුණ යවා ගැනීමට සරසවිය මදි වී ඇත. සරසවියකින් පිටවිය යුත්තේ විද්‍යාර්ථයින් වුවත් මොවුන් පිටවන්නේ යන්තම් සරිකර ගන්නා උපාධි සහතිකයක් පමණක් තබා ගෙනයි. සරසවි ජීවිතය තුල පොතක් පතක් පරිහරණය කර නොමැති බව මොවුන්ගේ පුස්තකාල පොත් පරීක්ෂා කිරීමෙන් පැහැදිලි වේ. මොවුන්ගේ ෆැන්ටසිය තුල ශිෂ්‍ය දේශපාලනය යනු මොවුන්ය. නන්දා මාලනීගේ මාකටින් ගීතයක් වන “හන්තාන අඩවියේ” පපුව උස්සාගෙන උත්සව වලදී ගැයීමම මෙය විද්‍යාමාන කරයි.

මෙවැනි පිරිසක් දේශපාලනය මෙහෙයවනවා යන්නම විහිළුවකි. රට තුල දේශපාලනික තත්වය අස්ථාවර විගෙන යන මොහොතක මේ පුඟුලන් සිතා සිටිනුයේ “වලට” දමා තෙල බෙදමින් පැය දෙකෙන් සිසුන් දේශපාලනීකරණය කල හැකියි බවයි. ආරංචියේ හැටියට ඔවුන්ට කොළඹ සරසවිය අල සරසවියකි. ඔවුන්ට මතක් කර දිය යුතු එකක් ඇත. පශ්චාත් 88-89 කාලය තුල ශිෂ්‍ය දේශපාලනය සාධනීය වශයෙන් දියුණු කිරීමට කොලඹ විශ්ව විද්‍යාලය තුලින් ඉටු වී ඇති මෙහෙවර මිල කල නොහැකි බවයි. අක්‍රීයව පවතින පේරාදෙණියට වඩා පුළුල් ලෙස විවර වූ, හුදකලා වූ පේරාදෙණියට වඩා සමාජය සමඟ ගැටෙන ආකාරයේ දේශපාලනීකරණය වූ සිසුන් පිරිසක් කොළඹ සිටිනා බව කිව යුතුය.

නමුත් අන්තරයට විකුණාගත හැකි තර්කය වන ගම නගරය ගැටුම තුලින් බලනාකල ඔවුන්ට කොළඹ දිස්වන්නේ නගරය නියෝජනය කරනා ඒජන්තයෙක් ලෙසයි. “කොළඹ අල යකෝ” යන වදන් පෙල පෙලගැසෙන්නේ ඒ ආකාරයෙනි.

පිටගම්කාරයෙකු ගමට පැමිණිය විගස ගමේ බල්ලන් රෑන බුරාගෙන පනින්නේ හපා කන්නට මෙනි. සමහර විට ආගන්තුකයා බිය වී හැරී යාමටද පුලුවන. නමුත් ගමේ මිනිසුන් කරන්නේ ආගන්තුක සත්කාරය ඉටු කිරීමයි. මෙය මිනිසා හා සත්වයින්ගේ ප්‍රධාන වෙනසක් බව සමාජ විද්‍යාඥයෝ පවසති. බල්ලන් ක්‍රමලේඛනය කර ඇත්තේ අඩවිය ආක්‍රමණය කරනා ඕනෑම අයෙකුට බුරා පැනීමටයි. නමුත් මිනිසුන්ට ඊට වඩා සීතිමේ හැකියාවක් ඇත.

පේරාදෙණියේ මෙම සුළු පිරිසේ ක්‍රියාවන් අපට සිහිපත් කරන්නේද ඉහත බලු රෑනයි. අවලං බලු රෑන් බිහි කිරීම දේශපාලනිකය යැයි සිතා සිටින දේශකවරුද සිටින බව අප අසා ඇත. විශ්ව විද්‍යාලයක සාමාන්‍යයෙන් සිටිනා මාෂල් වරුද නේවාසික ආචාර්ය වරුද මෙම සිසුන් පිරිස වදයට ලක් කෙරෙන තෙක් කා සමග බුදිය ගත්තා දැයි අප නොදනී. නමුත් එයින් ගම්‍ය වන එක් දෙයක් ඇත. ඒ සරසවියේ පාලනය බල්ලන්ට ගොස් ඇති බවයි.

ඒ කෙසේ වෙතත් අප හට ඇත්තේ එක් දුකක් පමණි. ඒ පරමාදර්ශී විය යුතු සරසවියක් මෙවැනි තත්වයකට පත්වීම පිළිබඳවයි.

පේරා, අපි ඔබ නැවත නැගිටින තෙක් උපේක්ෂාවෙන් බලා සිටිමු.